Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στις Σκουριές της Χαλκιδικής με επίκεντρο την επένδυση στο χρυσό, μετά την προβοκατόρικη δράση μηχανισμών καλά εκπαιδευμένων στο μεταλλείο, τις καταστροφές που έκαναν, δημιουργούν πολλές σκέψεις γύρω απ' αυτή την υπόθεση. Είναι γεγονός ότι στην περιοχή της Χαλκιδικής υπάρχουν και συγκρούονται διαφορετικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Το πλούσιο υπέδαφος σε χρυσό, χαλκό και άλλα μέταλλα δίνει τη δυνατότητα για ανάπτυξη μονοπωλιακής επιχειρηματικής δράσης στην εξόρυξη και επεξεργασία τους με τεράστια κέρδη. Την ίδια ώρα η περιοχή αποτελεί φιλέτο για μεγαλοεπιχειρηματίες του τουρισμού και την ανάπτυξη του συγκεκριμένου τομέα που υπονομεύεται από την εξορυκτική βιομηχανία.
Εχει σχέση η προβοκατόρικη ενέργεια με τους ανταγωνισμούς των επιχειρηματικών συμφερόντων στους δύο τομείς; Ποιος μπορεί να το αποκλείσει; Φαίνεται ακόμη ότι η πρόταξη από κάποιες δυνάμεις της υπόθεσης «προστασία του περιβάλλοντος» και μόνον αυτή, ως κόντρα με την «Ελληνικός Χρυσός» που αγόρασε τα κοιτάσματα στην περιοχή για να ανοίξει ορυχεία και να επεξεργαστεί τα μέταλλα, αλλά και με την κυβέρνηση, συγκαλύπτει το πραγματικό πρόβλημα, είτε αυτό έχει να κάνει με τους επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς, είτε με την προστασία των κατοίκων της περιοχής. Και κυρίως με το ζήτημα σε ποιον ανήκει ο πλούτος, είτε ο ορυκτός, είτε η φυσικός που είναι η βάση για τον τουρισμό και πώς μπορεί να προστατευτεί ο πλούτος και το περιβάλλον.
